header foto mtb in Catalonië

Summit to sea in Catalonië

tekst en foto's stefan maas

Catalonië is meer dan de Costa Brava en Barcelona. In het Catalaanse deel van de Pyreneeën ligt een vrijwel ongerept gebied met honderden kilometers aan uitdagende trails voor mountainbikers. En heel prettig: niet alleen in de zomer maar ook in het voor- en najaar is het er prettig fietsen.

Voor de echte zonliefhebber houdt Catalonië bij de Costa Brava op, voor de mountainbikefanaat begint de fun na het passeren van de kuststrook. De ruige Catalaanse Pyreneeën en het voorgebergte ervan vormen een prachtig speelterrein voor wie grind, stenen en stof verkiest boven glad asfalt.

In het binnenland, ver van de Costa’s en het toerisme, zien we al snel het ‘andere gezicht’ van Catalonië. Verstilde dorpjes met romaanse kerken en kronkelende smalle wegen waar vrijwel geen verkeer is. De mythische Pedraforca, de gevorkte Catalaanse berg met twee toppen, komt in zicht. En naar het noorden toe verheft zich bergrug na bergrug tegen de blauwe lucht, tot aan de horizon.

Af en toe stuiten we op bergdorpjes

Vierdaagse tocht

Kan Catalonië zich op mountainbikegebied meten met andere berggebieden? We nemen de proef op de som met een vierdaagse mountainbiketocht van de Pyreneeën tot aan Roses aan de Costa Brava. 225 kilometers over voornamelijk achterafbergweggetjes, trails en ‘geitenpaden’. Bagagevervoer is inbegrepen.

Aan onze gehuurde volgeveerde bikes zal het in ieder geval niet liggen. Het zijn lichtgewicht topfietsen. Maar topfietsen betekenen nog geen topcoureurs. De gids die ons een pittige tocht had beloofd, houdt woord. Aan de rand van het natuurpark El Cadí-Moixeró stappen we uit zijn busje. Enkele minuten later worden we ondergedompeld in de Catalaanse mountainbike-ervaring. Bergop, eerst door naaldwouden, dan langs bergweides over een stenig pad.

De hellingsgraad in combinatie met de stenige ondergrond wordt ons uiteindelijk te veel. Een voor een capituleren we tijdens de beklimming van de Col de Joveil en duwen we hijgend onze ‘fullies’ naar boven.

Je eigen weg zoeken met de mountainbike kan natuurlijk ook....

Groene bergen

De beloning voor die inspanning volgt op de top van de pas. De zon breekt door de bewolking en onthult een fantastisch panorama. Groene bergen zover het oog reikt, bossen en nauwelijks verkeer. Je kunt hier honderden kilometers trails rijden zonder iemand tegen te komen. En terwijl we het natuurpark doorkruisen en col na col beklimmen, komen we inderdaad slechts een paar wandelaars tegen in dit grote natuurpark. Ik verwonder me als ik even voet aan de grond zet en om me heen kijk. Het is hier doodstil. Zelfs geen vogel roert zich.

Gps-tracks

Na een overnachting in het uitgestorven wintersportdorp La Molina pedaleren we verder. Doornige struiken langs smalle trails bekrassen onze benen: de straf voor het maken van een stuurfoutje. Ook dat hoort erbij. Nog 700 hoogtemeters. 700? Dat is te overzien. Maar een deel gaat over een traject dat alleen door toppers fietsend is af te leggen. Opnieuw dus te voet naar boven. Dat is bepaald geen straf of vernedering. Juist dan geniet je het meest van de zonovergoten uitzichten, maak je contact met een passerende Catalaan en vind je de tijd voor het maken van een foto.

Koeien op de bergweiden zijn de enige toeschouwers als je hier mountainbiked

Stoïcijnse koeien

In de afdaling ruikt de gids de stal. Dit is zijn geboortestreek, waar hij elke graspol, steen en struik kent. En bovendien is de finish van de koninginnenrit in zijn geboorteplaats Camprodón, bekend om zijn 12-eeuwse karakteristieke stenen brug die de Riu Ter overspant. We suizen langs witgekleurde koeien in uitgestrekte bergweides. De logge dieren zijn daar vreemd genoeg nauwelijks van onder de indruk en blijven stoïcijns herkauwen.

Vulkanen en Figueres

De meest heftige beklimmingen en trails liggen na Camprodón achter ons. Het is nog maar 120 kilometer naar de Costa Brava. Maar eerst willen we de slapende vulkanen van Catalonië zien. Er liggen er welgeteld veertig in het Parc Natural de la Zona Volcànica de la Garrotxa. Een daarvan, de Croscat, biedt ons een kijkje in het binnenste van een vulkaan. Een voormalige steengroeve heeft een deel van de vulkaan afgekloven, waardoor de opeenstapeling van geologische lagen bloot is komen te liggen.

Daarna volgt Figueres. Het contrast met de afgelopen dagen is groot: we zijn weer in een grote stad. Duizenden mensen flaneren er ’s avonds in de winkelstraten. Het is begin oktober, maar de temperatuur ligt nog ver boven de 20 graden.

Het meer woeste gedeelte van de Costa Brava, bij Sant Elm

Naar de Costa

De laatste dag doen we rustig aan: slechts 20 kilometer fietsen over relatief vlak terrein naar de Costa. De witte appartementen van Roses verschijnen in de verte. Daarachter ligt het strand en de Middellandse Zee. Een meer symbolische finish is er niet. De tocht was een heerlijke mix van uitdagende trails, bergpanorama’s, cultuur en een goede cuisine. We hebben vier dagen lang volop genoten van Catalonië.

Tip: in Catalonië vind je achttien mountainbikecentra. Deze liggen elk aan een netwerk van minimaal 100 kilometer aan bewegwijzerde trails. Ook kun je er vaak mountainbikes huren en je bemodderde of bestofte bike schoonmaken.

Meer informatie: www.visitpirineus.com.

Lees ook: